Is er leven op Pluto?

Het Goede Doel, ze zijn weer bij elkaar naar het schijnt. “Is er leven op Pluto, kun je dansen op de maan, is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan”, zongen zij begin jaren tachtig. Die gedachten passeren bij mij ook de revue de laatste tijd. Of ik net als Henk en Henk op België zou uitkomen, betwijfel ik sterk. Een formatie van een nieuwe regering in 192 dagen spreekt niet tot de verbeelding. En in lelijke steden als Luik en Kortrijk word je ook niet blij. Maar wat dan wel, wat is een alternatief?

China in ieder geval niet, als ik de huidige berichtgeving moet geloven. Het Goede Doel wilde er destijds niet heen omdat het ze te druk zou zijn. Tegenwoordig zijn er heel wat meer redenen om niet naar China te gaan. Vooral ook om niet naar de Olympische Spelen te gaan, of om als je toch gaat, daar tenminste ‘kritische vragen’ te gaan stellen als sporter, of met een ‘Free Tibet’ shirt te gaan rondlopen. Artiesten als Bløf en Racoon weigeren om in Beijing te spelen voor de Chinese leiders die de dood van duizenden op hun geweten hebben. Wacht even, ze zouden toch in het Holland Heineken House spelen, voor sporters en supporters? Dat kan die Chinese leiders toch helemaal niets schelen, of een paar onbeduidende bandjes uit Nederland niet komen? De enige die overigens wel heeft bevestigd te zullen gaan optreden is Jeroen van der Boom, de grootste schnabbelaar in showbizz. Waar geld te halen valt, daar vind je Jeroen, ook al zou er bloed aan de vele verdiende yuans zitten.

In welk land zouden de Spelen eigenlijk nog wel met een gerust hart gehouden kunnen worden? De volgende winterspelen zijn in Rusland, dus ik mag verwachten dat ook die geboycot gaan worden. En het WK voetbal 2010 is in Zuid-Afrika. Boycotten dan maar, tegen de tijd dat het zover is. En Duitsland, waar het WK 2006 plaatsvond, heeft voor twee wereldoorlogen gezorgd in het verleden. Boycotten, met terugwerkende kracht! What about de VS, die een niet door de VN gesteunde, onder valse voorwendselen gestarte oorlog tegen Irak begonnen zijn? Het lijkt mij een flinke boycot waard. Die 40% meer vliegtickets die de afgelopen maanden geboekt zijn, zouden alsnog moeten worden ingeleverd! Ik zal al deze ideeën snel doormailen naar Erik van Muiswinkel. Wellicht kan hij er wat mee in zijn programma het Schone Schijnekenhuis dat door de VARA zal worden uitgezonden.

Maar even alle mediagekte op een satéstokje: ik ben dat hypocriete, zelfingenomen, ongegeneerde gejammer spuugzat. Bij deze roep ik iedereen op de boycotters van de Olympische Spelen te boycotten! Geen De Wereld Draait Door meer kijken, geen Bløf meer draaien, en geen show van Van Muiswinkel meer aanzien, als u dat überhaupt nog deed. Eens kijken of ze dan nog zo hard schreeuwen. En anders is België misschien toch zo’n slecht alternatief nog niet. Want hun taaltje is tenminste zacht.

(C) De Amsterdamse Schrijfdienst, deamsterdamseschrijfdienst@gmail.com

Al-Aaf

Aaf Brandt Corstius. Ze schijnt in intellectuele kring te worden gewaardeerd om haar ‘scherpe’ columns in nrc.next. Eerder bundelde ze haar columns uit Folia, het lijfblad van de UvA, in een wat mij betreft niemendallerig boekje waarin ze haar niemendallerige besognes optekent. Wat niet geschreven is kan nog komen, maar voorlopig is ze vooral dochter van, en ex van. Dochter van Hugo Brandt Corstius, ex van Arnon Grunberg.

Wel ben ik geïnteresseerd in de persoonlijkheid die achter de columniste schuilgaat – voor de duur van deze coumn dan toch zeker. In een interview in de Volkskrant van zaterdag 2 februari jl. noemt ze mensen of situaties meerdere keren triest of treurig, maar die typering lijkt ze vooral zelf te verdienen.

We komen er als lezer achter dat haar vader Hugo in feite een compleet ongeschikte ouder was, contactgestoord, licht ontvlambaar en in zichzelf gekeerd. Daar heeft ze een flinke tik van de molen van overgehouden. Ze wilde lange tijd alleen maar ‘pleasen’ in relaties en cijferde zichzelf weg. Haar vader legde daarvoor de voedingsbodem, maar dan wel met de techniek van de verbrande aarde. Aaf moest tot haar achttiende elke dag om negen uur naar bed, omdat papa dan moest werken. Ze mocht ’s ochtends niet douchen, omdat papa dan gestoord zou kunnen worden in zijn slaap en ’s middags mocht er geen tv gekeken worden, om dezelfde reden. Wel mocht ze buitenshuis haar gang gaan en ‘kattekwaad uithalen’, vertelt ze. Ja, natuurlijk, denk ik dan: als papa er verder maar geen last van had. Arme Aaf.

Waar ze in het interview tekeer gaat tegen de burgerlijkheid (wat dat ook moge zijn), laat ze juist zien zich steeds meer te kunnen vinden in wat ‘gewone’ mensen doen, zoals wandelen met de hond, of gourmetten met kerst. “Hartstikke leuk hoor!”, voegt ze eraan toe. Schoppen tegen huisjes met vitrage voor ramen waar chrysanten achter staan, terwijl ze eigenlijk zelf ook zo’n huisje wil. Zeggen dat ze nog niet samenwoont omdat dat het spannender houdt terwijl overal uit blijkt dat ze niets liever zou willen. Ontkenning is de eerste fase, dus er is nog even te gaan.

Zo zie ik vooral een jonge vrouw die worstelt met haar eigen ontwikkeling en langzaam puzzelstukjes uit haar verleden weet te rangschikken en richting een ‘normaal’ volwassen leven gaat. Ondertussen verwondert ze zich in haar columns over wat er nu weer gebeurt in ons kikkerlandje. Haar achternaam helpt daar een hoop bij natuurlijk. Heeft haar vader toch nog iets voor haar kunnen betekenen.

Carnaval zal ook wel ‘beyond burgerlijk’ zijn in haar optiek... Daar hebben ze beneden de rivieren een mooie woordgrap op gevonden: Al-Aaf! Misschien dat ze volgend jaar zo ver is dat ze verkleed als ‘stoute’ Vrouw meeloopt in de polonaise in Oeteldonk. Hartstikke leuk hoor!

(C) De Amsterdamse Schrijfdienst, deamsterdamseschrijfdienst@gmail.com

Mijn Kamp

Het wordt steeds gekker in dit land, kent u die uitdrukking nog? Mocht deze al in ongebruik zijn geraakt, het weledele Tweede Kamerlid Kamp heeft haar vandaag met een mokerslag weer op de kaart gezet. Hij deed dit door zijn notitie Immigratie en Integratie wereldkundig te maken, waarin hij namens de VVD de lezer/kiezer vertelt hoe slecht het wel niet gaat met Nederland, waar je zo onderhand geen hand voor ogen meer ziet door al die zwartjes. Ze jatten onze banen, bewonen onze huizen, vergrijpen zich aan onze vrouwen, spreken geen Nederlands en willen allemaal de sharia invoeren. U kent ze wel, van die islamen, geitenneukers, baarden, zandhappers, terroristen. Henk zegt het niet letterlijk, maar het blijkt wel explicieter dan impliciet dat dit is wat hij bedoelt.

Wat hij dan zegt? Dat de opdringerige aanwezigheid van de islam in de openbare ruimte niet gewenst is en dat moskeëen hun gebed niet meer mogen uitdragen door luidsprekers. Ik hoop dat hij ook opdringerige verkopers aan de telefoon laat ophouden ons lastig te vallen, dat reclames in bushokjes en op geveldoeken verdwijnen en dat alle lelijke mensen voortaan binnen blijven, Henk voorop. Henk wil ook alle gezichtsbedekkende kleding gaan verbieden, noemt als voorbeeld de bivakmuts en de helm, maar bedoelt natuurlijk dat de burka en de niqaab moeten verdwijnen. Henk legt uit dat getuigen van een misdrijf de dader niet kunnen identificeren,  indien deze gezichtsbedekkende kleding draagt. Mijn eerste aandrang bij het lezen hiervan was uitbarsten in lachen. Maar een frons verving algauw de grimas, want dit is ernstig. Alsof de drie islamitische vrouwen in Nederland die zo’n ding dragen de straten afschuimen om her en der overvallen te plegen. Bijkomend voordeel van zijn voorstel: maskers met carnaval mogen straks ook niet meer. Het zou voor de openbare ruimte inderdaad een zegen zijn wanneer die optochten van lallende Brabo’s en Limbo’s blijvend tot het verleden behoren. Puntje voor Henk. Een klein puntje dan.

Henk wil ook best sleutelen aan de Grondwet of internationale verdragen zodat de ‘benodigde beleidsruimte kan worden gecreëerd’. Hij heeft nogal wat over voor de goede zaak. Zo wil hij de leeftijdsgrens voor huwlijksmigranten optrekken naar 24 jaar. Terwijl dat toch echt in strijd is met de Europese richtlijn over gezinsmigratie die stelt dat de grens niet hoger dan 21 mag zijn. Kennelijk is Henk zelfs bereid om uit de Europese Unie te stappen om zijn doelen te bereiken. Zeldzaam, zulke noeste werklust, daar kunnen die kansarme immigranten die ons land overspoelen nog wat van leren! En getrouwde neven en nichten krijgen geen vergunning voor gezinsvorming meer. Henk weet kennelijk niet dat zelfs in Nederland neef en nicht met elkaar mogen trouwen en dat hij ook hier met een voorstel komt dat onhaalbaar is. Het allerfraaiste vond ik toch wel dat hij illegalen niet alleen wil laten stikken en ze alle hulp wil ontzeggen, hij wil het ook strafbaar stellen als een burgemeester, welzijnswerker of familielid het in zijn hoofd haalt om wel opvang te bieden. Ontkennen dat deze mensen in ons land zijn, lijkt Henk het beste. Wat hij zijn collega's verwijt in de eerste alinea's van zijn notitie doet hij zelf: de andere kant op kijken. Erg veel geschreeuw dus, maar te weinig wol om er een fatsoenlijke vingerhoed van te breien.

Wat is er in naam van God, Allah en Buddah aan de hand in dit kleine kikkerland? Kikker is groot geworden, en veranderd in een gifspuwende pad waar die gigantische suikerrietpad in Australië nog een lieverdje vergeleken bij is. Vooral het trio Wilders, Verdonk en Kamp maakt het bont. Ze proberen elkaar de loef af te steken in de jacht op kiezers. De een schreeuwt nog harder dan de ander. Ondertussen zetten ze vooral bevolkingsgroepen tegen elkaar op, zorgen ze voor veel (onnodige) paniek en zijn ze zeker niet bezig constructief oplossingen te zoeken voor de problemen waarvoor we ons gesteld zien. Zoals armoede, schooluitval en ongelijke kansen op de arbeidsmarkt. Als ze daar nu eens mee aan de slag gingen, liefst diep in de Limburgse mergelgrotten, met van die carnavalshoedjes op, en pas terugkomen als ze iets zinnigs te melden hebben. Ervan uitgaande dat we daar nog heel lang op moeten wachten, zijn we voorlopig af van die onruststokers, Obersturmführer Henk voorop.

(C) De Amsterdamse Schrijfdienst, deamsterdamseschrijfdienst@gmail.com

Koopzondagen - een boeiend fenomeen

Het hing al even in de lucht, maar de Ministerraad heeft het nu dan in al zijn wijsheid besloten: het maximum aantal koopzondagen per jaar wordt teruggebracht naar 12. K-o-o-p-z-o-n-d-a-g, laten we dit woord nog eens helemaal uitspellen. Wat de fok is dit nu eigenlijk? "Jes, no, toedeej wie doont hef baying sundeej, but joe ken kum bek nekst wiek odderwais." "Excuse me?" Inderdaad: geen buitenlander die je dit kunt uitleggen. En mij ook niet trouwens.

Want waarom? Waarom deze moedwillige instelling van een geheide negatieve invloed op de economische groei? Natuurlijk, we hebben hier te maken met een links(ig) kabinet met een sterke hang naar het protestants christelijke. Dat laatste is overigens erg relevant. Kijk maar naar het verschil tussen traditioneel protestantse en katholieke gemeenten die naast elkaar liggen. Tien tegen een dat de protestantse gemeente geen of amper koopzondagen kent, terwijl de katholieken nog wat weesgegroetjes prevelen en er lustig op los kopen op de dag des Heeren.

Maar dat is in feite meer een verklaring voor het bestaan van het fenomeen 'koopzondag'. Het is nog geen argument om nu het aantal koopzondagen in te dammen, nadat minister Wijers van D66 in de jaren negentig juist voor een veel ruimer beleid had gezorgd. Formeel heeft het volgens de Limbo-excuusautochtoon Van der Hoeven (voormalig min. van Onderwijs, nu Economische Zaken) te maken met de winkelsluitingstijdenwet waarmee de hand wordt gelicht door winkeliers die een extra centje willen verdienen. Maar wat is hier nu werkelijk aan de hand? Wil de overheid de arme burger behoeden voor het kopen van spulletjes? Misschien dat het aanhalen van de financiële broekriem in economisch gunstige tijden door diezelfde overheid ermee te maken heeft? Ik denk niet vaak in complottheorieën, maar dit zou er zomaar een kunnen zijn, zo'n complot. Van de CDA/CU-maffia die de PvdA meesleurt in een zelf bedacht beschavingsoffensief.

Hopeloos achterhaald lijkt het ook, om als (landelijke!) overheid te bepalen of winkels wel of niet open mogen zijn. Overigens laat de burger zich duidelijk genoeg horen. Alleen in de grote vier steden in de Randstad wordt de koopzondag echt gebruikt. In Almere sluiten winkeliers hun winkels zelfs, omdat er te weinig animo is onder de burgers om hun zuurverdiende centjes over de (toon)balk te smijten.

Toch blijft het een onbeantwoorde vraag: waarom wordt het aantal koopzondagen ingeperkt? Wie het weet mag het zeggen, maar iets anders dan dat dit het zoveelste instrument van dit kabinet is om zijn betuttelende toontje te laten klinken, na de eerdere discussie over emancipatie van vrouwen door de 'sexualisering' van de samenleving af te keuren. Balkenende en anderen uit dit kabinet waren de afgelopen tijd in Uruzgan om te zien hoe onze jongens en meiden in gevechtstenue het daar doen. Wat zullen ze daar nog meer opgepikt hebben? Kennelijk een slogan in de trant van 'de Taliban, helemaal zo gek nog niet'. Want deze inperking van de leefwereld van de burger heeft toch wel veel trekjes van de modus operandi van die baarden in de zandbak die Afghanistan heet.

Wat te doen nu? Vooral ben ik blij in Amsterdam te wonen, waar dit soort kleinburgerlijkheid (nog) niet de overhand heeft. En gelukkig is er voor allen daarbuiten nog het wereldwijde web, daar is het in ieder geval elke week koopzondag! Kopuh kopuh kopuh!

Hieronder presenteert de Amsterdamse Schrijfdienst een reiscolumn over de dorpen direct ten noorden van de stad, te weten Durgerdam, Ransdorp en Holysloot. Met tips voor een prettige dagbesteding ter plaatse en een versnapering onderweg - laat u de thermosfles en de bammetjes maar thuis...

Hieronder een tweede column over het wel en wee in Amsterdam anno nu. Dit keer over de nieuwe openbare gebouwen in de stad, de bibliotheek, het Muziekgebouw en het Stadsarchief. Voor wie zijn deze gebouwen en staat dit in verhouding tot de kosten? Leest u vooral verder!

Openbare gebouwen - van iedereen, voor iedereen?

Er worden de laatste tijd steeds weer grote nieuwe openbare gebouwen in de stad geopend. Het Muziekgebouw aan het IJ, de Openbare Bibliotheek en het Stadsarchief zijn een paar van de meest recente voorbeelden. Architectonische juweeltjes zijn het zonder uitzondering.

Wat alle nieuwe openbare gebouwen vooral gemeen hebben, is dat ze stuk voor stuk klauwen met geld gekost hebben. Het is opbieden geblazen. De tot Stadsarchief omgebouwde voormalige bank aan de Vijzelstraat heeft 60 miljoen euro opgeslurpt. Het Muziekgebouw heeft 70 miljoen euro gekost en de openbare bibliotheek is voor het slordige bedrag van 75 miljoen euro neergezet. Dat levert je dan wel het grootste stadsarchief ter wereld op, de grootste openbare bibliotheek van Nederland en ook het beste gebouw van Nederland, beloond met de Nederlandse Bouwprijs 2007. Dat deze Bouwprijs ook naar de beruchte tramtunnel in Den Haag is gegaan, ondergraaft meteen de waarde van de prijs want wat een ellende hebben ze daar in de Hofstad gehad met die lekkende betonbak van amper 350 meter lang die na tien jaar pompen nog steeds op verzuipen stond. Maar een kniesoor die daar kennelijk nog op let in 2007.

De oordelende commissie vond overigens dat er bij het Muziekgebouw aan het IJ ‘met een beperkt budget een bijzondere uitstraling is bereikt’. Ik weet niet alles, maar wel dat 70 miljoen euro erg veel geld is, hoe bijzonder de uitstraling ook is. Kennelijk worden kosten noch moeite gespaard om het grootste archief, de grootste bibliotheek en het beste gebouw binnen te halen. Maar wie heeft er nu uiteindelijk baat bij dat er zoveel geld wordt uitgegeven aan deze openbare gebouwen?

De Van Dale verstaat onder openbaar: voor iedereen toegankelijk. Op papier klopt dit. In de praktijk ligt het wat genuanceerder. Wie maakt er gebruik van het Stadsarchief? Ga er kijken en raak verveeld bij de aanblik van aandoenlijke vutters en prepensioeners die daar met hun uitgedunde grijze kuiven in oude mappen aan het speuren zijn. De bibliotheek wordt zeker in deze beginfase vooral bezocht door dagjesmensen en andere (ramp)toeristen en als ik het pand binnenloop, bekruipt mij vooral het gevoel dat ik in een all-round entertainment center annex museum voor de moderne kunst ben beland. Toegegeven, er staan ook wat boeken en andere leenobjecten, maar die nemen nog niet de helft van het vloeroppervlak in die er in de bibliotheek is. En in het Muziekgebouw, waar de Amsterdammers volgens de cijfers met geen stok naartoe zijn te slaan, worden naast wat onrendabele kunstvoorstellingen vooral veel conferenties door bedrijven georganiseerd.

De cultuurfunctie in de stad is zeker van aanzienlijk belang. Maar moet dit met zulke megalomanie en zoveel geld, in een stad waar een steeds groter deel van de bevolking onder de armoedegrens moet zien te (over)leven. Het lijkt mij daarom ongepast om zoveel geld uit te geven aan ‘openbare’ gebouwen waar relatief gezien zo weinig Amsterdammers regelmatig gebruik van maken. Veel voor weinig, zou ik dan ook willen concluderen. Prestige-objecten zijn deze openbare gebouwen, stuk voor stuk. Daarmee wil ik niet zeggen dat alles beter ouderwets Hollands op zijn smalst kan zijn en er vooral overal op moet worden bezuinigd, maar dit is weer Amsterdam op zijn breedst..

© De Amsterdamse Schrijfdienst, deamsterdamseschrijfdienst@gmail.com

Hieronder de eerste column, naar aanleiding van de autoloze zondag van 23 september 2007. Lees dit, lever commentaar en discussieer met mij en elkaar. Samen kunnen we de stad aangenamer maken - een betere stad begint bij jezelf, in mijn geval bij deze column.

De autoloze zondag – een heilloze weg

Eén dag per jaar mag er niet met de auto gereden worden in Amsterdam. Autoloze zondag heet dat. Voor het milieu, voor bewustwording onder de burgers, voor de ontlasting van de binnenstad. B&W van de hoofdstad wilde laten zien dat je zonder auto ook snel en goed naar en door de stad kunt reizen. Volgens onderzoek van de gemeente Amsterdam is 82% van de bevolking van Amsterdam er een voorstander van. Gelet op de onrust aan de rand van de stad afgelopen zondag, denken de mensen van buiten de stad daar anders over. Er is gegooid met dranghekken, er is gevochten en er is ingereden op een verkeersregelaar.

Het is zelden dat ik begrip kan opbrengen voor de lamentabele figuren in oranje hesjes die met een fluitje, een petje en een vlaggetje sturing proberen te geven aan eigenwijze Amsterdamse verkeersdeelnemers die één van de vele opbrekingen in de stad naderen. Ze hebben geen gezag en krijgen geen respect. En op deze laatste autoloze zondag had ik erg met ze te doen. Ze werden beschimpt en bespogen. Er was dit jaar zelfs een kamikazepilote die zo’n oranje hesje aanzag voor rode lap – en zij was de stier. De regelaar werd volledig ontregeld en is gewond geraakt aan zijn knie, hopelijk zonder blijvend letsel.

De stad was ondertussen overigens verre van autovrij. Er reden taxi’s rond, net als lijnbussen en hulpdiensten. Ook de Amsterdammer die binnen het afgezette gebied woont, mocht gewoon rijden. Juridisch gezien was het moeilijk autobezitters te verplichten de auto te laten staan, luidde het commentaar. Dus maar weer een halve maatregel, die de stad vrijblijvend leeg hield, maar op de A10 voor extra opstoppingen zorgde.

Volgens hun baas bij Stadstoezicht hebben de verkeersregelaars zich ‘kranig geweerd’. Wat klopt er hier niet? De regelaars moesten vechten. Tegen die mensen die niet begrepen dat ze de stad niet in mochten. Tegen de bierkaai vooral, er viel geen eer aan te behalen voor ze. Uitleggen dat je de stad niet in mag kunnen ze niet, dat kan je ook niet vragen van deze post-Melkertbanen. En dus leidt het tot irritatie, frustratie en uiteindelijk zelfs handgemeen. Regelaars moeten in goede banen leiden en assisteren, niet het vege lijf zien te redden tegen woeste bestuurders.

Waarom nog doorgaan met een dag waarvan al sinds het invoeren in 1999 gezegd wordt dat het een puur symbolische dag is, waarvan geen enkel effect op de luchtkwaliteit uitgaat, waaronder de verkeersregelaars te leiden hebben, waardoor enkel wrevel en onbegrip wordt opgewekt? Wat dan gedaan? Of ervoor zorgen dat de Noord-Zuidlijn klaar is in 2009 in plaats van 2015 (mijn voorspelling) en dat trams, bussen en metro’s vaker rijden en veren vaker varen, of stoppen met deze symboolpolitiek waar niets en niemand mee gediend is. En vooral: verlos de verkeersregelaar uit zijn lijden! Geen autoloze zondag betekent geen regelaars en dus geen Pamploniaanse toestanden meer bij de dranghekken aan de rand van de stad.

Een signaal afgeven als gemeentebestuur is mooi, maar wat levert het (niet) op? Dit werkt zo niet. Zelfs verantwoordelijk wethouder en eeuwige optimist Herrema was niet meer dan voorzichtig positief over de dag. Geacht B&W, waarheen leidt de weg die autoloze zondag heet? Een heilloze weg, dat is het!

© De Amsterdamse Schrijfdienst, deamsterdamseschrijfdienst@gmail.com